Tracebud AS — veldgegevens met de boer voorop, voor gereedheid van programmagegevens

Ik begon Tracebud omdat bewijs op boerderijniveau nog altijd te duur en te versnipperd is. Te veel kleine boeren blijven buiten betere markten en ondersteuning, terwijl koffie- en cacaoproducenten vaak onder de armoedegrens leven en slechts een klein deel van de waarde van de keten ontvangen. Dat wilde ik veranderen.

Programma's voor naleving, certificering en herkomst hebben meestal dezelfde bedrijfsgegevens nodig, maar draaien als afzonderlijke projecten waarin adviseurs zwaar meetellen. Dat maakt het voor kleine en middelgrote organisaties in de agrofoodketen moeilijk om zelf te beginnen.

Als kleine boeren verbonden blijven met elke partij in de keten, kan er steun terugvloeien en kunnen praktijken verbeteren. Maar de digitale infrastructuur daarvoor bestond eigenlijk niet.

Ik kom aan beide kanten uit boerenfamilies: die van mijn moeder in Frankrijk en die van mijn vader in Canada. Na een master in bedrijfskunde, een opleiding duurzaamheid in Cambridge en eerder werk aan biodiversiteitsmonitoring richtte ik Tracebud op in Oslo om het levensonderhoud van kleine boeren te verbeteren en land veerkrachtiger te maken.

In de praktijk betekent dat self-service infrastructuur voor de agrofoodketen: één keer vastleggen bij de herkomst (ook offline) en dezelfde gegevens daarna hergebruiken via coöperaties, faciliteiten, exporteurs, importeurs, merken en bureaus. De keten van bewaring houdt partijen gekoppeld aan de percelen die eraan bijdragen; cascadeverzoeken vragen elke schakel alleen om wat ontbreekt. Wij leveren eerst de EUDR-bewijstrajecten in open bèta; andere programma's kunnen op dezelfde ruggengraat worden gevormd met co-buildpartners.